1.
2.
3.
1. Moja ocena stanowi średnią wszystkich opowiadań - 4,9.
W książce znajdziemy osiem opowiadań:
1. Tajemnica Kredokrada
2. Metoda Sześciopalczastego3. Bardzo Senna Ryba
4. Ściema Smoczysława
5. Wysłannicy
6. Romantyczny Interdysplinarny Projekt
7. Priorytet Zero
8. Wędrujące samogłoski
Opowiadania, czego można się było spodziewać, trzymają poziom swoich większych sióstr.
Najbardziej podobało mi się opowiadanie:
Wysłannicy - Felix, Net i Nika podczas swoich podróży po alternatywnych rzeczywistościach (akcja dzieje się w trakcie tomu 9) trafiają do Polski, która zatrzymała się na etapie wieków średnich. Tam, aby przejść do kolejnego świata, muszą poradzić sobie z zaawansowaną technologicznie "magią", dyktatem Gildii oraz buntem poddanych. Szkoda, że Wysłannicy nie stali się powieścią, chociaż opowiadanie nie było wcale krótkie, bo liczyło ok. 130 stron, ale... jak dla mnie wszystkiego było za mało, historia też niezbyt dokończona, czego żałuję, bo jak przewrót to powinien pójść po całości.
Opowiadania spodobają się miłośnikom serii, a innych na pewno zachęcą do zagłębienia się w świat FNiN.
2. "Samotna wyprawa do Indonezji. Miesiąc spędzony w drodze przez wulkany i plaże, pola ryżowe i tropikalne lasy. Świątynie, kadzidełka, spotkanie z szamanem Ketutem i Boże Narodzenie o zapachu dojrzałych durianów. Było bosko!"
Książka stanowi pamiętnik z podróży do Indonezji (najpierw wyspa Bali, potem Jawa) Beaty Pawlikowskiej. Od razu uprzedzam, że jest to pierwsza część wyprawy, następną jest Blondynka na Jawie, w której bohaterka kontynuuje podróż. Moja opinia o tej książce jest bardzo pozytywna. Ciekawe opisy i zdjęcia, wprowadzają czytelnika w odpowiedni nastrój. Należę do osób, które nie lubią podróżować, ot wybrać się w jakieś spokojne miejsce, aby poczytać książki, pospacerować, poleniuchować, czasem coś zobaczyć, to tak i owszem, ale samotna, wielodniowa wyprawa w obcą kulturę, daleko od domku to nie dla mnie, no chyba, że na kartach książki ;-) Blondynka na Bali spełnia moje oczekiwania w kwestii podróżniczego poznawania świata, a czytając miałam ochotę na więcej. Nie zazdrościłam, a jedynie podziwiałam, jej odwagę, upór i ideały. Na pewno jeszcze wyruszę w niejedną podróż z Beatą Pawlikowską.
P.S. Przeraziły mnie walki kogutów (drastyczne, brutalne, krwawe), zaciekawiły kwestie muzułmańskich łazienek oraz balijskich budek z informacją turystyczną, tj. handlową :). Naprawdę polecam!
3. "Daisy staje przed pierwszym zawodowym wyzwaniem - ma napisać kilka artykułów o angielskich rezydencjach. Wyrusza w podróż do rodzinnego majątku Wentwaterów, który ma zamiar opisać jako pierwszy. Wiktoriańska posiadłość okazuje się bardzo urokliwa, ale jej mieszkańcy niespecjalnie dla sie życzliwi. Powodem wydaje się być Annabel, młoda żona lorda Wentwatera, dojrzałego mężczyzny po przejściach. Tak piękna i pełna wdzięku kobieta musi budzić emocje. Nic dziwnego, że w rodzinie aż huczy od plotek i złośliwych podejrzeń o zdradę. Gdy na terenie posesji zostają znalezione zwłoki nonszalanckiego playboya, który od kilku dni gościł u Wentwaterów, morderstwo w afekcie wydaje się oczywiste. Tam jednak, gdzie twarda logika Scotland Yardu gubi trop, pojawiają się wsparte intuicją Daisy nowe wątki w sprawie."
Książka zasługuje na ocenę 6. Wspaniale się przy niej bawiłam! Kocham brytyjskie klasyczne kryminały! Akcja dzieje się w Wielkiej Brytanii, w latach dwudziestych XX wieku. Bohaterka jest przyjemną młodą osobą, panienką z dobrego domu, która postanowiła sama się utrzymywać! (ku zgrozie rodziny i niektórych osobistości z towarzystwa). Na dodatek ma intuicję oraz zdolności detektywistyczne.
Ciekawa zagadka kryminalna (chociaż trudna to ona nie była) i jeszcze ciekawsze rozwiązanie (a bo tak się kryminały raczej nie kończą), do którego przyczyniła się nasza bohaterka, są niewątpliwym atutem tej powieści. Polecam wszystkim zaczytanym w kryminałach (boję się polecać klasyczne kryminały, bo dla wielu czytelników są one po prostu nudne).
Ciekawa zagadka kryminalna (chociaż trudna to ona nie była) i jeszcze ciekawsze rozwiązanie (a bo tak się kryminały raczej nie kończą), do którego przyczyniła się nasza bohaterka, są niewątpliwym atutem tej powieści. Polecam wszystkim zaczytanym w kryminałach (boję się polecać klasyczne kryminały, bo dla wielu czytelników są one po prostu nudne).


