sobota, 30 marca 2013

Sekrety "Wybranych"


Z okładki:
Świat Allie legł w gruzach. Jej ukochany brat zaginął, a ona została aresztowana – kolejny raz. Rodzice podejmują desperacką decyzję o wysłaniu dziewczyny do elitarnej szkoły z internatem. Akademia Cimmeria nie jest jednak zwyczajną szkołą. Panują tu dziwne zasady, a uczniowie to w większości bogate dzieci wpływowych rodziców. Kiedy jedna z uczennic zostaje zamordowana, Allie zaczyna rozumieć, że Akademia Cimmeria skrywa mroczny sekret. Czy w jego odkryciu pomoże dziewczynie przystojny Sylvain? A może outsider Carter?
Jaką tajemnicę kryje historia rodziny dziewczyny? Kim tak naprawdę jest Allie?

Wybrani to pierwsza część bestsellerowej sagi. Książka jest skazana na sukces, przepis na niego doskonale zna brytyjska redaktorka „Wybranych”, która odkryła również Stephenie Meyer (autorkę kultowego „Zmierzchu”). Dotychczas prawa do wydania „Wybranych” zostały sprzedane do 18 krajów.

Moja ocena: 6

Kolejna książka, która ostatnimi czasy, trafiła w mój czytelniczy gust. I co ciekawe, kolejna, w której nie ma ani grama fantasy! Są za to liczne sekrety i jedno krwiste morderstwo.
C.J. Daugherty
Powieść "Wybrani" jest literackim debiutem brytyjskiej pisarki C.J. Daugherty, łączącym w sobie elementy kryminału , powieści grozy i romansu.
Książka naprawdę mnie wciągnęła i to jest chyba dla mnie jej największy plus. Czytając tę książkę, cały czas miałam wrażenie, że jej klimat jest mi znajomy i po długich namysłach, stwierdzam, że bardzo przypomina mi "Dziewczyny z Hex Hall" Rachel Hawkins. Oczywiście podstawowa różnica jest taka, że "Dziewczyny" są powieścią fantasy. Niemniej jednak książki są bardzo podobne, np. w postaci głównej bohaterki - buntowniczki, zesłanej do szkoły dla wybranych, z rodzinną tajemnicą i stale czyhającym zagrożeniem. 
Przez całą książkę towarzyszą nam sekrety, do których tylko nasza bohaterka nie jest dopuszczana i z tego powodu pojawia się mnóstwo dialogów opierających się na zasadzie "wiem, ale nie powiem". Podczas czytania towarzyszyła mi obawa, że jak w końcu prawda wyjdzie na jaw to okaże się banalna i pozbawiona sensu. Na szczęście się nie rozczarowałam i ze zniecierpliwieniem czekam na następną część.
Powieść lekka i przyjemna, z odpowiednio budowanym napięciem i do tego przy czytaniu trudno było przewidzieć, co się zaraz wydarzy. Komu przyniesie najwięcej rozrywki?  Myślę, że głównie młodzieży, zarówno tej młodszej, jak i starszej.  Dojrzały i wymagający czytelnik może czuć pewien niedosyt. 

czwartek, 28 marca 2013

Przykicało :)

Dzisiaj przykicał do mnie wspaniały Zajączek. Przysiadł na momencik, wypił herbatkę i obdarował mnie tymi o to skarbami (od prawej):
1. Sowa Sowasińka
2. "Ania z Zielonego Wzgórza" Lucy Maud Montgomery - nowe wydanie Skrzata (twarda oprawa, wewnątrz barwne ilustracje), w tłumaczeniu Pawła Beręsewicza (podobno przekład najwierniejszy oryginałowi i bez skrótów) - będę miała przyjemność być na spotkaniu autorskim z tym Panem, więc nie omieszkam poprosić go o autograf :) - w moich planach czytelniczych na "Anię" przyjdzie czas po "Wybranych".

środa, 27 marca 2013

Kryminalnie i z humorem

M.C. Beaton

Od tego roku zaczęłam zdobywać czytelniczo kolejną serię kryminałów, szczęściem trafiłam na autorkę M.C. Beaton  (Marion Chesney) i jej dziecko Agathę Raisin. Nasze początki nie były najlepsze, ponieważ dość mocno irytowała mnie postać głównej bohaterki (ach, bo ja nie lubię takich oszukańczych podchodów) , jednak po krótkim czasie, mój stosunek do niej, zmienił się o 180 stopni. 
Seria „Agatha Raisin” jest nośnikiem sporej dawki dobrego, brytyjskiego i chyba jednak babskiego humoru.  Cudowna, bo niezwykle twarda i ambitna, bezpośrednia i kiedy trzeba niezwykle dumna,  główna bohaterka jest 100% kobietą z dużą dozą szalonych pomysłów w głowie. W książce przeplatają się wątki kryminalne i osobiste bohaterki, a na dodatek mamy też wiejskie sielskie, nie zawsze anielskie, tło z porażającą liczbą przerysowanych postaci. 


53 – letnia Agatha Raisin, postanowiła przejść na wcześniejszą emeryturę, dlatego sprzedała swoją dobrze prosperującą londyńską  firmę public relations i osiedliła się w niewielkim domku we wsi Cotswold. Tutaj,  próbując zintegrować się z miejscową ludnością, a właściwie chyba jej zaimponować i sprawić, aby ją polubili, postanowiła wziąć udział w konkursie na najlepszy wypiek. Nasza miastowa Agatha, przyzwyczajona do jedzenia „na mieście” albo do odgrzewanych w mikrofalówce potraw, trzeźwo oceniając swoje zdolności kulinarne, wystawia  wypiek  po kryjomu kupiony w londyńskiej piekarni.  Niestety, plan Agathy nie powiódł się, a na dodatek, od rzekomo jej ciasta, umarł sędzia konkursu. W ten sposób główna bohaterka wplątuje się w serię kryminalnych zdarzeń i odkrywa w sobie żyłkę detektywistyczną.

Obecnie w Wielkiej Brytanii wydano 23 tomy przygód Agathy. W Polsce zostają one wydane nakładem wydawnictwa Edipresse.  Pewnie większość  widziała te książeczki w księgarniach i kioskach, bo swoją szatą przyciągają wzrok - właśnie w ten sposób, sama się na nie nabrałam. Do tej pory razem z Agathą rozwiązałam 5 zagadek kryminalnych. Ani razu się nie zawiodłam, a tej piątej części „Agatha Raisin i śmiertelny ślub” bałam się najbardziej (teraz po zaspoilerowaniu wiem, że całkiem niepotrzebnie),  bo jednak gorąco kibicowałam Agathcie (która znowu przekombinowała !) i Jamesowi.
Z okładki:
"Po raz kolejny w życiu Agathy trochę się namiesza. Tym razem w końcu zamierza się związać z przystojnym, choć po angielsku chłodnym Jamesem Laceyem. I to jak najszybciej, by ten nie zdążył się rozmyślić. Jest przekonana, że jej pierwszy mąż, Jimmy, dawno już zapił się na śmierć. A jednak Jimmy Raisin żyje... Przyjeżdża do wsi Carsely, przerywa ceremonię ślubną, a zapalczywa Agatha spycha go do rowu, w którym po jakimś czasie zostaje odnaleziony martwy. Nawet znajome ze Stowarzyszenia Pań z Carsely uważają, że albo ona, albo James popełnili to zabójstwo. Dlatego para niedoszłych nowożeńców rozpoczyna własne, choć mało romantyczne śledztwo. Czy nasi bohaterowie po raz kolejny błyskotliwie rozwiążą kryminalną zagadkę?"

Piąty tom, tak jak poprzednie, czyta się lekko, szybko i przyjemnie. Jest wspaniałym środkiem na oderwanie się od rzeczywistości i zrelaksowanie. Polecam ją każdemu, zwłaszcza temu, któremu niestraszna jest ironia i odrobinka absurdu oraz nieobce poczucie humoru.

Moja ocena: 5,5 / 6


Koniec


Katniss Everdeen wraz z matką i siostrą mieszka w Trzynastce – legendarnym podziemnym dystrykcie, który wbrew kłamliwej propagandzie Kapitolu przetrwał, a co więcej, szykuje się do rozprawy z dyktatorską władzą. Katniss mimo początkowej niechęci, wykończona  psychicznie i fizycznie ciężkimi przeżyciami na arenie, zgadza się zostać Kosogłosem – symbolem oporu przeciw kapitolińskiemu tyranowi.

Dobiegła końca historia Katniss i totalitarnego państwa Panem. Wojna skończona, a w moich myślach, potyczka trwa dalej. Każda wojna pochłania ofiary i tworzy bohaterów, jednak również wypala na jej uczestniczkach niewidoczne psychiczne rany, które z biegiem czasu się zabliźniają, pozostawiając ćmiący ból.
 „Kosogłos” jest ostatnią częścią trylogii, różni się jednak od poprzednich części tym, że opisuje wyłącznie wojnę, ukazując i negując zarazem, jej nie zawsze moralne pobudki i rządzące nią prawa. Powieść jest skomplikowana, chyba najbardziej z całej trylogii, o ile poprzednie tomy stanowią wprowadzenie i wzbudzają nas chęć odwetu, tak ten, obraca wszystko o 180 stopni i to kilka razy.
Oceniłam tę książeczkę na 6, głównie za to, że nie jest powieścidłem dla młodzieży, tylko dojrzałą powieścią o wojnie, zemście i poświęceniu, a także o tym, jak szybko można utracić własne człowieczeństwo w imię idei.

O igrzyskowej trylogii słów kilka...


Igrzyska śmierci, autorstwa amerykańskiej pisarki Suzanne Colins, są wspaniałą trylogią z gatunku science – fiction, a dokładniej fantastyki postapokaliptycznej. Świat przyszłości, wykreowany przez autorkę, ukazany jest w totalitarnym państwie Panem, administracyjnie podzielonym na stolicę –Kapitol i dwanaście dystryktów (wcześniej było ich trzynaście). Choć fabuła książki zaczyna się w momencie corocznych dożynek, poprzedzających Głodowe Igrzyska, to jednak na całokształt zdarzeń zawartych w trylogii wpłynęło wydarzenie sprzed ponad 70 laty, czyli wybuch zbrojnego powstania, w którym dystrykty zbuntowały się przeciwko Kapitolowi. Władze, w odwecie za bunt, zniszczyły Trzynasty Dystrykt i wydały dekret o organizowaniu Głodowych Igrzysk. Od tego momentu co roku, w czasie dożynek, losowano spośród dzieci pozostałych dwunastu dystryktów, chłopca i dziewczynkę w wieku od 12 do 18 lat, którzy na specjalnie przygotowanej arenie uczestniczyli w brutalnej walce na śmierć i życie. Historia głównej bohaterki, Katniss Everdeen, której oczami poznajemy świat powieści, rozpoczyna się w dniu 74 dożynek.  Zanim jednak los sprawia, że zostaje zawodniczką, ukazane zostało jej całe otoczenie, zwłaszcza najważniejszą dla niej młodszą siostrę – Prim. Choć na zapoznanie się z dotychczasowym życiem Katniss, autorka dała nam zaledwie pół jej dnia, to jednak w momencie, w którym główna bohaterka decyduje się zastąpić wylosowaną siostrę. widzimy już dokładnie, co bohaterka może stracić i o co na pewno będzie walczyć. Tak się to wszystko zaczyna, choć z ilością przewracanych stron, pojawia się wiele wątków: polityczny, wojenny, miłosny, przyjaźni, wyboru między moralnością a chęcią przeżycia; i postaci, w większości skrzywdzonych, spaczonych przez dyktatorską władzę.
Powieść skonstruowana fenomenalnie, czyli w ten sposób, żeby wciągała w swoją historię i na długo nie pozwalała o niej zapomnieć. Świat bohaterów zbudowany skrupulatnie, od drobnych gestów po wielkie społeczne układy, sprawia, że czytając tę książkę ma się wrażenie, jakby opisywała ona najprawdziwsze zdarzenia. Panem przedstawione jest oczami głównej bohaterki, dlatego w opisach możemy dostrzec pewien umiar, a także subiektywną ocenę świata (która przecież wiele razy jest korygowana i uzupełniania przez innych bohaterów). Najwięcej dowiadujemy się o Dwunastym Dystrykcie i Kapitolu (jednak podczas podróży, rozmów i działań wojennych otrzymujemy informacje o pozostałych dystryktach). Oczywiście mamy jeszcze „Kosogłosa”, w którym dokładnie opisano Trzynasty Dystrykt i prawa nim rządzące. Najbardziej podobała mi się charakterystyka mieszkańców Kapitolu, jako tych żyjących według zasady „panem et circenses”, czyli „chleba i igrzysk”, jedzenia i zabawy. Określenie to obrazowało stosunek mieszkańców stolicy do dystryktów i organizowanych igrzysk, ukazując zwyrodnienie tych ludzi oraz pewne upośledzenie emocjonalne. Przepych kapitoliński został zestawiony z biednymi, głodującymi, niewolniczo pracującymi dystryktami. Podczas, gdy w poszczególnych dystryktach ludzie umierali z głodu, to na przyjęciach kapitolińskich, stoły uginały się od jedzenia, a uczestnicy zabawy, aby zjeść więcej, wypijali specjalny płyn wywołujący wymioty (w ten sposób mogli dalej jeść, pić i bawić się w kapitolińskim stylu). To tylko drobny przykład, bo wiele ciekawych sytuacji oczywiście jest opisanych w książce. Jeszcze słów kilka o głównej bohaterce, którą poznajemy przez jej historię, obawy, plany, a także obserwacje. Od chwili, gdy zgłasza się do igrzysk, wiemy, że jest postacią wyjątkową. Media, władze Kapitolu, ludność Panem, też się szybko o tym przekonują. Jej bezpośredniość, a także na początku, pewna nieznajomość zasad polityki narażają na niebezpieczeństwo nie tylko Katniss, ale również jej bliskich. Nasza bohaterka nie jest niedojrzałą dziewczyną, wręcz odwrotnie, bo już od 12 roku życia, czyli po śmierci ojca, musiała dorosnąć i zająć się rodziną. Jej przemiana, w znacznej mierze nie dotyczy dojrzałości, ale ról, w które musi się wcielić (od żywicielki rodziny, siostry, córki, przyjaciółki, łowczyni poprzez zabójczynię, zwyciężczynię, buntowniczkę, żołnierza oddanego sprawie). Katniss swoim zachowaniem daje ludziom nadzieje, pokazuje, że w dobie powszechnej niesprawiedliwości, są wartości, które stawia się ponad własne dobro. Bohaterka w konsekwencji swoich zachowań, wkracza w świat polityki, w końcu angażuje się w wojnę, która odmienia losy Panem, ale również na zawsze odmienia świat głównej bohaterki krzywdzi jej psychikę (jak to wojna właśnie).
Powieściowa końcówka wstrząsnęła mną, wpędzając w stan tzw. czytelniczego otumanienia. Prawdą jest, że musiałam ją przegryźć, aby cokolwiek móc napisać o trylogii. Z perspektywy wiem, że moim ulubionym tomem, do którego pewnie jeszcze czytelniczo wrócę, jest „W pierścieniu ognia” – tom pełen nieprzewidzianych zwrotów akcji, sekretów, brutalności i zacieśniania się więzi między Peetą a Katniss. Tak naprawdę, cała trylogia jest warta polecenia. Nie chcę określać wieku, do którego jest skierowana, bo myślę, że książki nie powinny mieć takich granic. Jednak, co do dojrzałości odbiorców, to zdecydowanie polecam jednostkom, które nastawione są nie tylko na rozrywkę, ale również na rozważania, dotyczące np. człowieczeństwa, a także zagadnień historyczno – politycznych.

Marcowe nowości książkowe

Z mojej półeczki nowości, od dołu:
1. "Zmierzch" Stephenie Meyer - nowe wydanie w białej oprawie i z czerwonym trzonem - posiadam już wszystkie części sagi, jednak tę kupiłam bardziej z sentymentu, aby mieć choć jedną książkę z wydania białego.
2."Hamish Macbeth i śmierć łajdaka" M.C. Beaton - tom drugi - autorka jest również mamą mojej ulubionej "Agathy Raisin"
3. "Wybrani" C.J. Daugherty - prezent od Skarba "Zajonczka" - nowość, zbierająca dobre opinie; mnie wciągnęła od pierwszej strony.
4. "Dziewięć żyć Cloe King" Liz Braswell - kolejna nowość na półkach księgarń - zobaczymy, co dobrego.
5."Duma i uprzedzenie" Jane Austen - jedna z moich ulubionych powieści, w domku posiadam już 4 inne wydania, a w tym jedno w oryginale; Wydanie Bellony jest śliczne, w twardej oprawie, z dobrą czcionką, zdobieniem i aż się prosi o przeczytanie.
6. "Wichrowe wzgórza" Emily Brönte - aż wstyd napisać, że jeszcze nie czytałam tej powieści, choć dwa inne wydania stoją na mojej półce.

czwartek, 21 marca 2013

21 marca - Światowy Dzień Poezji


Odwiedzając stronę internetową naszej szczecińskiej Książnicy Pomorskiej, natrafiłam na akcję wiążącą się bezpośrednio ze Światowym Dniem Poezji - "Wagary z poezją". Wydarzenie organizowane po raz 13, w tym roku  przebiega pod hasłem: "Dla młodego i siwego, czyli Tuwim dla każdego".

W związku z tym, że osobiście nie mogę uczestniczyć w tej imprezie literackiej, a sama idea bardzo przypadła mi do gustu, chciałabym się podłączyć do niej wirtualnie. Poniżej dołączam wiersz Juliana Tuwima, który dość niedawno polubiłam, a cała historia wiąże się z pewnym konkursem poetyckim w pewnej szkole podstawowej.

Spóźniony słowik


Płacze pani słowikowa w gniazdku na akacji,
Bo pan słowik przed dziewiątą miał być na kolacji.
Tak się godzin wyznaczonych pilnie zawsze trzyma,
A tu już po jedenastej - i słowika nie ma!

Wszystko stygnie: zupka z muszek na wieczornej rosie,
Sześć komarów nadziewanych w konwaliowym sosie,
Motyl z rożna, przyprawiony gęstym cieniem z lasku,
A na deser - tort z wietrzyka w księżycowym blasku.

Może mu się co zdarzyło? Może go napadli?
Szare piórka oskubali, srebrny głosik skradli?
To przez zazdrość! To skowronek z bandą skowroniątek!
Piórka - głupstwo, bo odrosną, ale głos - majątek!

Nagle zjawia się pan słowik, poświstuje, skacze...
"Gdzieś ty latał? Gdzieś ty fruwał? Przecież ja tu płaczę!"
A pan słowik słodko ćwierka: "wybacz, moje złoto,
Ale wieczór taki piękny, że szedłem piechotą!"

środa, 20 marca 2013

Rebelię czas zacząć...

"W pierścieniu ognia" Suzanne Collins
Każdego roku w państwie Panem na zlecenie Kapitolu telewizja relacjonuje reality show zwane Głodowymi Igrzyskami. Dwudziestu czterech losowo wybranych nastolatków z każdego dystryktu toczy śmiertelną walkę. Ich zwycięzca może być tylko jeden. W „Igrzyskach śmierci” dwójka uczestników Katniss Everdeen i Peeta Mellark udaremnia plany Kapitolu, wymuszając zwycięstwo obojga. Za to zwycięstwo bohaterowie zapłacą cenę, jakiej się nie spodziewają… W drugim tomie trylogii, „W pierścieniu ognia” Katniss i Peeta przygotowują się do odbycia obowiązkowego Tournee Zwycięzców, kiedy dowiadują się o fali zamieszek, do których przyczynił się ich zuchwały czyn. W tle trwają przygotowania do rocznicowych, 75. Głodowych Igrzysk, które przyniosą bardziej niż zaskakujący obrót spraw… Bo Kapitol jest zły. I Kapitol pragnie zemsty… 

  Moja ocena (w skali biblionetkowej): 6/6

Jestem tuż po przeczytaniu „W pierścieniu ognia”. Po pierwsze i najważniejsze, od książki nie mogłam się oderwać! Przeżywałam ją, do tego stopnia, że mój chłopak zaproponował mi, abym w ogóle zaniechała czytanie.  Oczywiście coś takiego w ogóle nie wchodziło w grę!

„W pierścieniu ognia” okazała się cięższą, bo bardziej emocjonującą przeprawą, niż „Igrzyska śmierci”. Obie książki są równie wspaniałe, ale to druga wydaje się (o zgrozo!) tą brutalniejszą i bardziej złożoną pod względem fabuły.  Pojawia się mnóstwo nowych postaci,  wiele wątków zostaje rozwiniętych, a przy tym wszystkim, bohaterowie zmagają się z  różnymi, często stającymi na pograniczu ich własnych przekonań, dylematami. Przez całą książkę byłam zaintrygowana, przez większą jej część przestraszona,  od czasu do czasu głęboko wzruszona.
Głębszej analizy dokonam po przeczytaniu całej trylogii :) 


Przede mną jeszcze ostatnia część "Kosogłos" - podobno najlepsza książka z całej trylogii. Zobaczymy. 


Rebelię czas zacząć…
  
A na koniec krótka informacja: 22 listopada 2013 roku - w Polsce- premiera ekranizacji "W pierścieniu ognia". Poniżej umieszczam plakat przedstawiający Katniss w symbolicznej, bo pre-rewolucyjnej oprawie - dla większej jasności zachęcam do przeczytania książki :)
 



piątek, 15 marca 2013

Piątek z poezją

Dzisiaj chciałabym podzielić się wierszem, jednego z moich ulubionych poetów, Kazimierza Przerwy - Tetmajera. Ten znany przedstawiciel Młodej Polski, który już w liceum podbił moje serce, napisał piękną, acz tragiczną (bo ludzką) historię, z którą przez pewien czas się utożsamiałam - > skutkowało to tym, że ze swoim tomikiem praktycznie się nie rozstawałam.


Czarna róża
Serce me spało, a moja myśl
tonęła gdzieś w lazurze,
nagle ujrzałem przy sobie tuż
skromniutką, czarną różę.

Wspaniałą krasą jej kwiat i liść
bynajmniej się nie płoni,
a przecież dziwny jakiś czar
przykuwa wzrok mój do niej.

Czarna różyczko! zerwę cię,
na piersi przypnę sennej -
serce się budzi - cóż to? ma dłoń
chwyta za kwiat kamienny!

Odchodzę smutny - w tej chwili znów
z kamienia kwiat wykwita;
wracam - i znowu moja dłoń
za zimny kamień chwyta.

środa, 13 marca 2013

"Igrzyska" czas skończyć

"Igrzyska śmierci" Suzanne Collins
Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę między dwunastym a osiemnastym rokiem życia, by wzięli udział w Głodowych Igrzyskach, turnieju na śmierć i życie, transmitowanym na żywo przez telewizję. Bohaterką, a jednocześnie narratorką książki jest szesnastoletnia Katniss Everdeen, która mieszka z matką i młodszą siostrą w jednym z najbiedniejszych dystryktów nowego państwa. Katniss po śmierci ojca jest głową rodziny - musi troszczyć się o młodszą siostrę i chorą matkę, a jest to prawdziwa walka o przetrwanie... 



Historię ze światem stworzonym przez Suzanne Collins zaczęłam od obejrzenia ekranizacji. Niepewna samej książki i gatunku, który reprezentuje, zdecydowałam się na pójście do kina. Od tego czasu minął rok. Trzy książeczki, które dostałam w niedługim czasie po obejrzeniu filmu, dzielnie czekały na swoją kolej.  W końcu, gdy nawet film już dawno stał na półce, nadszedł ich czas.
Obecnie mam za sobą ciągłe poczucie zagrożenia towarzyszące mi przy czytaniu „Igrzysk śmierci”. Dawno żadna książka nie wywołała we mnie takich odczuć, przez które miałam ochotę schować się pod kołdrą z latarką, i czytając dalsze losy bohaterki, bać się, żeby nie zostać upolowanym.
„Igrzyska śmierci” , dla mnie nowe gatunkowo, przyjęłam pozytywnie, jednak nie obyło się bez większych przemyśleń, a nawet dyskusji w gronie znajomych, i tych starszych, i tych młodszych. Wielu tylko po obejrzeniu filmu, miało dość dużo do powiedzenia, bo temat sam w sobie okazał się dość kontrowersyjny. Dla mnie, gdy jestem po studiach historycznych, polityka władz państwa Panem, nie wydaje się niczym nowym, jednak sama  istota igrzysk (brutalna, bezwzględna i polityczna), dzieci jako uczestnicy oraz cały ten medialny przepych, i  to wszystko na dodatek skumulowane w jednym, wywołuje  we mnie dość silne poczucie wewnętrznego buntu.  Z niecierpliwością czekam na to, co wydarzy się dalej – z zemsty oczekując rewolucji, a z wiedzy, obawiając się jej i to jak wielu bohaterów by zabrała. Książką (bohaterami, wątkami, złożonością świata) jestem zachwycona, a swoje głębsze, a także całościowe przemyślenia przedstawię po skończeniu ostatniego tomu.
 

Zaczytamy :)



Mam za sobą wiele przeczytanych książek. Prawdę powiedziawszy o większości z nich chciałabym napisać, ale cofać się do przeszłości byłoby marnowaniem czasu, który mogłabym poświęcić na nowe pozycje.  W pamięci na zawsze mi pozostaną, moje pierwsze fantastyczne książki, które wciągnęły mnie w świat słowa pisanego. Oczywiście od czasu do czasu literacka przypominajka jest jak najbardziej na miejscu. Musiałam odpowiednio dorosnąć wewnętrznie, aby założyć własnego bloga, w którym chciałabym się dzielić przemyśleniami na temat książek przeze przeczytanych, a czasem i wysłuchanych.  Od dzisiaj zaczynam swoją przygodę z internetowym książkowym pamiętnikiem. Witam na virtualbookdiary.