Dzisiaj chciałabym podzielić się wierszem, jednego z moich ulubionych poetów, Kazimierza Przerwy - Tetmajera. Ten znany przedstawiciel Młodej Polski, który już w liceum podbił moje serce, napisał piękną, acz tragiczną (bo ludzką) historię, z którą przez pewien czas się utożsamiałam - > skutkowało to tym, że ze swoim tomikiem praktycznie się nie rozstawałam.
Czarna róża
Serce me spało, a moja myśl
tonęła gdzieś w lazurze,
nagle ujrzałem przy sobie tuż
skromniutką, czarną różę.
Wspaniałą krasą jej kwiat i liść
bynajmniej się nie płoni,
a przecież dziwny jakiś czar
przykuwa wzrok mój do niej.
Czarna różyczko! zerwę cię,
na piersi przypnę sennej -
serce się budzi - cóż to? ma dłoń
chwyta za kwiat kamienny!
Odchodzę smutny - w tej chwili znów
z kamienia kwiat wykwita;
wracam - i znowu moja dłoń
za zimny kamień chwyta.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz