środa, 13 marca 2013

"Igrzyska" czas skończyć

"Igrzyska śmierci" Suzanne Collins
Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę między dwunastym a osiemnastym rokiem życia, by wzięli udział w Głodowych Igrzyskach, turnieju na śmierć i życie, transmitowanym na żywo przez telewizję. Bohaterką, a jednocześnie narratorką książki jest szesnastoletnia Katniss Everdeen, która mieszka z matką i młodszą siostrą w jednym z najbiedniejszych dystryktów nowego państwa. Katniss po śmierci ojca jest głową rodziny - musi troszczyć się o młodszą siostrę i chorą matkę, a jest to prawdziwa walka o przetrwanie... 



Historię ze światem stworzonym przez Suzanne Collins zaczęłam od obejrzenia ekranizacji. Niepewna samej książki i gatunku, który reprezentuje, zdecydowałam się na pójście do kina. Od tego czasu minął rok. Trzy książeczki, które dostałam w niedługim czasie po obejrzeniu filmu, dzielnie czekały na swoją kolej.  W końcu, gdy nawet film już dawno stał na półce, nadszedł ich czas.
Obecnie mam za sobą ciągłe poczucie zagrożenia towarzyszące mi przy czytaniu „Igrzysk śmierci”. Dawno żadna książka nie wywołała we mnie takich odczuć, przez które miałam ochotę schować się pod kołdrą z latarką, i czytając dalsze losy bohaterki, bać się, żeby nie zostać upolowanym.
„Igrzyska śmierci” , dla mnie nowe gatunkowo, przyjęłam pozytywnie, jednak nie obyło się bez większych przemyśleń, a nawet dyskusji w gronie znajomych, i tych starszych, i tych młodszych. Wielu tylko po obejrzeniu filmu, miało dość dużo do powiedzenia, bo temat sam w sobie okazał się dość kontrowersyjny. Dla mnie, gdy jestem po studiach historycznych, polityka władz państwa Panem, nie wydaje się niczym nowym, jednak sama  istota igrzysk (brutalna, bezwzględna i polityczna), dzieci jako uczestnicy oraz cały ten medialny przepych, i  to wszystko na dodatek skumulowane w jednym, wywołuje  we mnie dość silne poczucie wewnętrznego buntu.  Z niecierpliwością czekam na to, co wydarzy się dalej – z zemsty oczekując rewolucji, a z wiedzy, obawiając się jej i to jak wielu bohaterów by zabrała. Książką (bohaterami, wątkami, złożonością świata) jestem zachwycona, a swoje głębsze, a także całościowe przemyślenia przedstawię po skończeniu ostatniego tomu.
 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz