Na ruinach dawnej Ameryki Północnej rozciąga się państwo Panem, z
imponującym Kapitolem otoczonym przez dwanaście dystryktów. Okrutne
władze stolicy zmuszają podległe sobie rejony do składania upiornej
daniny. Raz w roku każdy dystrykt musi dostarczyć chłopca i dziewczynę
między dwunastym a osiemnastym rokiem życia, by wzięli udział w
Głodowych Igrzyskach, turnieju na śmierć i życie, transmitowanym na żywo
przez telewizję. Bohaterką, a jednocześnie narratorką książki jest
szesnastoletnia Katniss Everdeen, która mieszka z matką i młodszą
siostrą w jednym z najbiedniejszych dystryktów nowego państwa. Katniss
po śmierci ojca jest głową rodziny - musi troszczyć się o młodszą
siostrę i chorą matkę, a jest to prawdziwa walka o przetrwanie...
Historię ze światem stworzonym przez Suzanne Collins zaczęłam
od obejrzenia ekranizacji. Niepewna samej książki i gatunku, który
reprezentuje, zdecydowałam się na pójście do kina. Od tego czasu minął rok.
Trzy książeczki, które dostałam w niedługim czasie po obejrzeniu filmu,
dzielnie czekały na swoją kolej. W
końcu, gdy nawet film już dawno stał na półce, nadszedł ich czas.
Obecnie mam za sobą ciągłe poczucie zagrożenia towarzyszące
mi przy czytaniu „Igrzysk śmierci”. Dawno żadna książka nie wywołała we mnie
takich odczuć, przez które miałam ochotę schować się pod kołdrą z latarką, i czytając
dalsze losy bohaterki, bać się, żeby nie zostać upolowanym.
„Igrzyska śmierci” , dla mnie nowe gatunkowo, przyjęłam
pozytywnie, jednak nie obyło się bez większych przemyśleń, a nawet dyskusji w
gronie znajomych, i tych starszych, i tych młodszych. Wielu tylko po obejrzeniu
filmu, miało dość dużo do powiedzenia, bo temat sam w sobie okazał się dość
kontrowersyjny. Dla mnie, gdy jestem po studiach historycznych, polityka władz państwa
Panem, nie wydaje się niczym nowym, jednak sama istota igrzysk (brutalna, bezwzględna i
polityczna), dzieci jako uczestnicy oraz cały ten medialny przepych, i to wszystko na dodatek skumulowane w jednym, wywołuje
we mnie dość silne poczucie wewnętrznego
buntu. Z niecierpliwością czekam na to,
co wydarzy się dalej – z zemsty oczekując rewolucji, a z wiedzy, obawiając się
jej i to jak wielu bohaterów by zabrała. Książką (bohaterami, wątkami,
złożonością świata) jestem zachwycona, a swoje głębsze, a także całościowe
przemyślenia przedstawię po skończeniu ostatniego tomu.


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz